Shkruan: Agron Fazliji – Kryetar i OZ të RMV

Unë nuk jam një shqiptar i vdekur.

Por ka shumë shqiptarë të vdekur – që vdiqën për këtë vend.

Dhe unë, si një shqiptar i gjallë, kontribuoj çdo ditë – aq sa mundem – për një vend që është edhe i imi.

Nuk kërkoj privilegje. Nuk kërkoj mëshirë. Kërkoj drejtësi, barazi dhe respekt.

📜 Për ata që flasin për Ilindenin – ju lutem, lexoni manifestin.
Lexoni për ASNOM-in, për luftën antifashiste, për të gjitha fazat e shtetësisë.

Do të kuptoni se sa shumë shqiptarë të vdekur kanë dhënë jetën për këtë vend.
Dhe unë, si një shqiptar i gjallë – nuk kërkoj asgjë më shumë se ajo që ata kanë dhënë tashmë: Dinjitet, punë dhe një vend në këtë vend që po e ndërtojmë së bashku. Dhe pikërisht për këtë arsye, në vend që të festojmë,
në vend që të jemi krenarë për Kumanovën, për sallën e rinovuar, për suksesin e qytetit, vend që të shohim shqiptarë midis të ftuarve – qytetarë, atletë, përfaqësues që kontribuojnë çdo ditë…

Fatkeqësisht, u krijua një atmosferë përçarjeje, urrejtjeje dhe heshtjeje institucionale.

Ky nuk është fryma e Ilindenit.

As e ASNOM-it. As e luftës kundër fashizmit.

Shqiptarët ishin pjesë e çdo hapi në ndërtimin e këtij shteti – dhe sot ata nuk mund të përjashtohen nga thirrjet nga tribunat. Dhe një pyetje për shumë prej jush që ishit të pranishëm në sallë atë mbrëmje –
Unë i njoh shumë prej jush personalisht, nga të gjitha nivelet institucionale, nga të gjitha bashkëpunimet dhe partneritetet.

Kur dëgjuat ato britma… a menduat të paktën për një moment për bashkëpunëtorët tuaj shqiptarë, me të cilët punoni çdo ditë?

A u turpëruat të paktën pak… apo thjesht heshtët? Dhe pastaj thoni: “Pse nuk jeni të pranishëm?”

Unë, personalisht, kam qenë gjithmonë i pranishëm – unë me krenari brohoras për vendin tim.

Por me thirrje të tilla, me fyerje dhe urrejtje, si mund të ndihem pjesë e asaj tribune?

Si mund të duartrokas, kur zemra ime po më thyhet? Dhe dijeni mirë një gjë:
E dua këtë vend më shumë se ju që brohorisnit “të varfërit shiptarë”. Unë i mësoj fëmijës tim ta dojë këtë vend më shumë sesa prindërit tuaj ju mësuan të urreni. Dhe unë kurrë nuk do të ndalem së luftuari për këtë vend.

Sepse unë – e dua atë. Nga thellësia e zemrës sime. Maqedonia.