Rasti Epstein nuk është vetëm një histori kriminale; është një pasqyrë e hipokrizisë së madhe shoqërore. Ndërkohë që elitat predikojnë “lirinë e gruas”, “barazinë” dhe “emancipimin”, realiteti tregon se ata nuk arrijnë ta mbrojnë as vajzën e tyre, as të miturit nga abuzimi, nga shfrytëzimi dhe nga dhuna. Ky kontrast është ironik dhe tmerrues: fjalët e bukura për liri shpesh përdoren për të maskuar shfrytëzimin dhe për të krijuar një fasadë morale, ndërsa në të vërtetë shoqëria qëndron mbi pasuri të fituara me errësirë dhe fuqinë për të blerë heshtjen

Nga Mr. Hasan BAFTIJARI

Në botën e sotme, ku liria dhe të drejtat e njeriut shpallen me zë të lartë nga podiumet politike, mediat dhe qarqet e influencës, një realitet i hidhur qëndron pas perdeve të bukura. Rasti Jeffrey Epstein nuk është thjesht një histori kriminale individuale, as një episod i errët që mund të harrohet. Ai është pasqyrë e një sistemi ku morali është i shitur dhe drejtësia shpesh funksionon vetëm për të pasurit dhe të fuqishmit. Ai tregon qartë se kur pushteti, pasuria dhe ndikimi shoqëror kombinohen, krimi mund të maskohet si normalitet dhe të kthehet në strukturë të qëndrueshme.

Epstein, një financier amerikan me lidhje të jashtëzakonshme me elitat politike dhe mediatike, u akuzua për trafikim seksual të të miturve, për abuzime të organizuara dhe për krijimin e një rrjeti ku vajza të rekrutoheshin dhe shfrytëzoheshin sistematikisht. Nuk bëhet fjalë për devijime individuale, por për një strukturë kriminale që lulëzonte në errësirën e pushtetit dhe hipokrizisë. Për vite me radhë, viktimat e tij u heshtën, kërcënimet u përdorën si mjet për të mbyllur gojët, ndërsa sistemi ligjor shpesh shfaqi dështime që nuk mund të justifikohen.

Vdekja e Epstein në burg, e shpallur zyrtarisht si vetëvrasje, ngriti një sërë pyetjesh që nuk mund të injorohen. Kamerat nuk funksiononin siç duhet, protokollet nuk u ndoqën, dhe ai ishte nën mbikëqyrje të veçantë për shkak të rrezikut të vetëvrasjes. Këto gabime nuk janë thjesht mungesë efikasiteti, por shenja të një sistemi që mbron të fuqishmit dhe heshton viktimat. Kur shikojmë këtë skandal, nuk mund të mos pyesim: pse ata që janë më të fuqishmit duket se i mbrojnë krimet e tyre dhe i fshehin ato nga shoqëria? Pse drejtësia nuk funksionon për të dobëtin, ndërsa çdo devijim i fuqishmit racionalizohet dhe fshehet?

Rasti Epstein nuk është vetëm një histori kriminale; është një pasqyrë e hipokrizisë së madhe shoqërore. Ndërkohë që elitat predikojnë “lirinë e gruas”, “barazinë” dhe “emancipimin”, realiteti tregon se ata nuk arrijnë ta mbrojnë as vajzën e tyre, as të miturit nga abuzimi, nga shfrytëzimi dhe nga dhuna. Ky kontrast është ironik dhe tmerrues: fjalët e bukura për liri shpesh përdoren për të maskuar shfrytëzimin dhe për të krijuar një fasadë morale, ndërsa në të vërtetë shoqëria qëndron mbi pasuri të fituara me errësirë dhe fuqinë për të blerë heshtjen.

MBROJTJA E GRUAS DHE DREJTËSIA MORALE SIPAS ISLAMIT

Islam nuk e ndalon gruan nga liria për të vënë pengesa; nuk është kundër emancipimit, por vendos kufij për të mbrojtur dinjitetin, të drejtën dhe moralin. Kur shoqëria moderne akuzon Islamin se “e kufizon gruan”, ajo shpesh hesht për rrjete të tëra ku gratë dhe vajzat nuk kanë as të drejtën më të thjeshtë: të jetojnë pa frikë. Islami promovon dinjitetin e gruas në mënyrë të qartë: Profeti Muhamed (a.s.) theksoi se trajtimi i grave duhet të jetë i drejtë dhe i respektueshëm; ai i kundërshtoi shfrytëzimet dhe abuzimet që mund të vinin nga liria e pakontrolluar ose padrejtësia shoqërore.

Dijetarë të njohur, si Ibn Khaldun dhe Malik bin Nabi, kanë theksuar rëndësinë e moralit dhe drejtësisë në jetën shoqërore. Ibn Khaldun vë në dukje se shoqëritë që injorojnë parimet morale dhe drejtësinë janë të dënuara të përjetojnë kolaps social, sepse pushteti pa moral shndërrohet në instrument të shfrytëzimit dhe padrejtësisë. Malik bin Nabi thekson se pa etikë dhe kontroll moral, zhvillimi dhe progresi shoqëror humbasin kuptimin e tyre, dhe individët e fuqishëm përdorin pasurinë dhe ndikimin për të mbrojtur mëkatet e tyre, duke dëmtuar të dobëtit.

Ky perspektivë nxjerr në pah kontrastin e hidhur: ndërsa rasti Epstein tregon se fuqia dhe paratë mund të mbulojnë krime, parimet islame vendosin drejtësinë dhe mbrojtjen e individit mbi çdo privilegj të të pasurve. Liria e vërtetë nuk mund të ekzistojë pa respekt për të tjerët, dhe fuqia nuk duhet të lejohet të shfrytëzojë të dobëtin.

MESAZHI PËR SHOQËRINË MODERNE

Ky realitet duhet të na zgjojë. Çfarë lirie është ajo që lejon një individ të zotërojë dhe të shfrytëzojë të tjerët për kënaqësinë e vet? Çfarë emancipimi është ai që e shndërron trupin e gruas në mall dhe e heshtjen në kusht mbijetese? Ajo që predikohet si liri në këtë botë shpesh është licencë për grabitje morale. Rasti Epstein tregon se problemi nuk është kufizimi moral, por mungesa e tij, dhe kjo është pikërisht ajo që islami dhe çdo sistem i drejtë etik përpiqen ta frenojnë.

Historia e Epstein nuk duhet harruar. Ajo nuk është vetëm një histori kriminale e izoluar, por një aktakuzë ndaj sistemit që e krijoi atë, ndaj elitave që përdorin pushtetin dhe të mirat materiale për të blerë heshtjen, dhe ndaj një shoqërie që shpesh pranon retorikën e bukur përpara veprave të ndyra. Çdo njeri i ndërgjegjshëm duhet të marrë këtë mesazh: liria pa moral nuk është liri, pushteti pa përgjegjësi nuk është drejtësi, dhe fjala e bukur nuk mund të mbulojë dhunën e të pafuqishmit.

Në përfundim, rasti Epstein nuk është vetëm kritikë ndaj një individi, por pasqyrë e një hipokrizie globale, ku të dobëtit paguajnë për mëkatet e të fuqishmëve, ku liria shitet si slogani i ditës, dhe ku drejtësia është luks i atyre që mund ta blejnë. Historia tregon se shoqëritë që humbin ekuilibrin mes pushtetit dhe moralit nuk bien menjëherë; ato kalben ngadalë, ndërsa predikojnë dritë dhe jetojnë nga errësira. Ky është realiteti që duhet të shohim dhe për të cilin duhet të reagojmë – sepse vetëm kur të vendosim moralin mbi pushtetin, mund të shpresojmë për një shoqëri të drejtë dhe të shëndoshë.