Kujt t’i besohet, Lupço Gjeorgievskit që flet nga përvoja, apo Mickovskit që e verbon urrejtja ndaj Shqipërisë?

Etem Xheladini

Në skenën politike të Maqedonisë së Veriut, shpesh dëgjojmë deklarata të kundërta për vendet fqinje. Por kur bëhet fjalë për Shqipërinë, kontrasti mes realitetit që sheh Lupço Gjeorgievski dhe retorikës që përdor Hristijan Mickovski është i thellë dhe domethënës.

Kur flet njeriu që ka parë me sytë e vet Lupço Gjeorgievski, ish-kryeministër dhe një nga figurat politike me përvojë të gjerë në rajon, së fundmi deklaroi:
“Kam udhëtuar disa herë nëpër autostradën Bllacë, Prishtinë, Tiranë, por para disa ditësh shkova posaçërisht për të kaluar në autostradën Tiranë, Qafë Thanë, e cila po ndërtohet me një ritëm të jashtëzakonshëm, si dhe në rrugën e shpejtë Tiranë, Dibër, që më la përshtypje të thellë për peizazhin dhe ndërtimin modern, me shumë tunele e ura. Zhvillimi ekonomik i Shqipërisë gjatë dhjetë viteve të fundit është i pashembullt.”
Më tej ai shton:
“Bullgaria mbetet i vetmi fqinj që në tridhjetë vjetët e fundit nuk ka ndërtuar asnjë projekt infrastrukturor që e lidh me Maqedoninë.”
Ky është një vlerësim realist dhe i guximshëm nga një politikan maqedonas që flet mbi bazën e përvojës personale, jo nga paragjykimet ideologjike. Gjeorgievski flet për Shqipërinë e ndërtimit, të punës dhe të zhvillimit, një Shqipëri që me ritmin aktual po i paraprin gjithë rajonit në modernizim dhe integrim europian.
Kur urrejtja verbohet nga realiteti
Në anën tjetër, kreu aktual i pozitës maqedonase, Hristijan Mickovski, vazhdon të artikulojë qëndrime me ngarkesë emocionale, shpesh të bazuara në xhelozi politike dhe urrejtje të vjetër ndaj shqiptarëve dhe Shqipërisë.
Në vend që të pranojë zhvillimin e dukshëm të Tiranës, Durrësit apo Korçës, ai shfrytëzon retorikën e frikës dhe përçarjes, si mjet për të ushqyer nacionalizmin e verbër që ende pengon afrimin e Maqedonisë së Veriut drejt Bashkimit Europian.

Ky kontrast midis syve që shohin dhe zemrës që urren është pasqyra më e qartë e krizës së mendimit politik në Shkup. Nuk është e rastësishme që sot, Shqipëria ecën me hap të sigurt drejt Brukselit, Maqedonia ende endet në rrugë të mjegullta, duke e lënë pas çdo mundësi reale për përparim.
Shqipëria, udhëheqëse e re e Ballkanit!
Realiteti i pakontestueshëm: Shqipëria po përjeton zhvillimin më të hovshëm në Ballkan. Me investime masive në infrastrukturë, energji, turizëm dhe teknologji, ajo po bëhet një model rajonal i stabilitetit dhe modernizimit.
Autostradat që lidhin Tiranën me Kosovën dhe Maqedoninë janë arterie bashkimi kombëtar dhe ekonomik, ndërsa rruga e re Tiranë, Dibër, Qafë Thanë po shndërrohet në një simbol të integrimit të veriut me pjesën tjetër të vendit dhe rajonit.
Kjo është rruga që duhet ndjekur: rruga e punës, jo e propagandës; e vizionit, jo e urrejtjes. Prandaj, nuk është e rastësishme që sot Shqipëria shihet si lider në Ballkanin Perëndimor, dhe shumë analistë ndërkombëtarë parashikojnë se deri në vitin 2027 do të jetë anëtare e plotë e Bashkimit Europian, krah për krah me shtetet e tjera të zhvilluara europiane.
Ballkani midis dy rrugëve!
Ndërkohë, vendet si Maqedonia e Veriut, Serbia e të tjera mbeten peng i politikave të vjetra, të një retorike që nuk prodhon as zhvillim e as mirëqenie.
Në vend që të bashkëpunojnë dhe të përfitojnë nga dinamika e re europiane që po ndërton Shqipëria, ato shpesh bien pre e konflikteve të brendshme dhe mentalitetit provincial.
Por e ardhmja është e qartë:
Ballkani do të ecë përpara vetëm atëherë kur ta pranojë realitetin, dhe kur politikanët e tij të flasin me sytë e mendjes, jo me syrin e xhelozisë.

Kujt t’i besohet, pra?
Atij që e sheh zhvillimin me sytë e tij, apo atij që e mohon nga verbëria e urrejtjes?

Historia do të japë përgjigjen.
Por një gjë është e sigurt: E ardhmja e Ballkanit kalon përmes Tiranës, jo përmes fjalëve të zbrazëta të nacionalizmit.

11 Nëntor 2025